دل میکنی از غم تهی دل از وصال ما بکن

تو مرد عشق ما نه جور و جفا را خانه

تو قابل اینها نه دعوی مکن عشق چو من

ز اندوه و غم دم میزنی بر زخم مرهم مینهی

کردند مشتاقان ما در راه ما جانها فدا

تو میگریزی از بلا آسوده شو جانی مکن

گفتم سرت گردم بگو از هرچه من کردم بگو