کردند مشتاقان ما در راه ما جانها فدا

تو قابل اینها نه دعوی مکن عشق چو من

ز اندوه و غم دم میزنی بر زخم مرهم مینهی

دل میکنی از غم تهی دل از وصال ما بکن

تو میگریزی از بلا آسوده شو جانی مکن

گفتم سرت گردم بگو از هرچه من کردم بگو

ای چاره دردم بگو دل کن تهی ز اندوه من