میبرد لعل لبت دم بدم از دست مرا

سر نهاده است ترا این دل بیچاره من

من نه آنم که ز سودای تو دل بردارم

عقل افسون چه دمد بیهده درباره من

میشود ساقی من مانع نظاره من

تا کی از غنچه خاموش تو در هم باشیم

ای خوش آندم که بدشنام کنی چاره من