ای خوش آندم که بدشنام کنی چاره من

میبرد لعل لبت دم بدم از دست مرا

میشود ساقی من مانع نظاره من

تا کی از غنچه خاموش تو در هم باشیم

میخورم خون جگر دم بدم از دست غمت

کرده خو با غم تو این دل خونخواره من

دل من پا نکشد از در میخانه به پند