کرده خو با غم تو این دل خونخواره من

تا کی از غنچه خاموش تو در هم باشیم

ای خوش آندم که بدشنام کنی چاره من

میخورم خون جگر دم بدم از دست غمت

دل من پا نکشد از در میخانه به پند

ناصحا دست بدار از دل می خوره من

سرنوشت دل من رندی و بی پروائیست