پای تا سر همه مجازی تو

ز آینه عشق ما نمود رخت

سزد الحق بما بنازی تو

در تو یکذره از حقیقت نیست

مینوازش بلطف خود گاهی

گر چه از فیض بی نیازی تو

مردم از غم سحر نخواهی شد