مینوازش بلطف خود گاهی

سزد الحق بما بنازی تو

در تو یکذره از حقیقت نیست

پای تا سر همه مجازی تو

گر چه از فیض بی نیازی تو

مردم از غم سحر نخواهی شد

شب هجران چه بس درازی تو