نسیم صبح اگر یابی، گذر بر منزل لیلی

که من روزی نمی بینم، خود این شب های یلدا را

به فردا می دهی هر دم، مرا امید و می دانم

که در شب های سودایت، امیدی نیست فردا را

بپرسی از من مجنون، دل رنجور شیدا را

ور از تنهایی سلمان و حال او خبر، پرسد

بگو بی جان و بی جانان، چه باشد حال تنها را