بپرسی از من مجنون، دل رنجور شیدا را

به فردا می دهی هر دم، مرا امید و می دانم

که در شب های سودایت، امیدی نیست فردا را

نسیم صبح اگر یابی، گذر بر منزل لیلی

ور از تنهایی سلمان و حال او خبر، پرسد

بگو بی جان و بی جانان، چه باشد حال تنها را