بریخت آب رخم دیده بس کن ای دیده

ز خواب صبح در آرید آفتابم را

فتاده ام ز شرابی که بر نخیزد باز

نسیم اگر شنود، بوی این شرابم را

به پیش مردم از این پس مریز آبم را

سواد طره تو، نامه سیاه من است

نمی دهند به دست من، آن کتابم را