نمی دهند به دست من، آن کتابم را

بریخت آب رخم دیده بس کن ای دیده

به پیش مردم از این پس مریز آبم را

سواد طره تو، نامه سیاه من است

منم بر آنکه چو جورت کشیده ام در حشر

قلم کشند، گناهان بی حسابم را

دل کباب مرا نیست بی لبت، نمکی