منم بر آنکه چو جورت کشیده ام در حشر

به پیش مردم از این پس مریز آبم را

سواد طره تو، نامه سیاه من است

نمی دهند به دست من، آن کتابم را

قلم کشند، گناهان بی حسابم را

دل کباب مرا نیست بی لبت، نمکی

سخن بگو نمکی، بر فشان، کبابم را