به پیش مردم از این پس مریز آبم را

فتاده ام ز شرابی که بر نخیزد باز

نسیم اگر شنود، بوی این شرابم را

بریخت آب رخم دیده بس کن ای دیده

سواد طره تو، نامه سیاه من است

نمی دهند به دست من، آن کتابم را

منم بر آنکه چو جورت کشیده ام در حشر