سر به سر بر باد رفت، اندر پیشانی مرا

رانده اند ازل، بر ما بناکامی، قلم

نیستم، کام دل آخر تا به کی رانی مرا؟

در سر زلف تو کردم، عمر و آن عمر عزیز

می دهم جان تا بر آرم با تو یکدم، چون کنم

هیچ کاری بر نمی آید، به آسانی مرا

همچو عود از من برآمد دود، تا کی دم دهی؟