زنده بادم که او می آورد بوی شما

ماه تابان را شبی نسبت، به رویت، کرده ام

سالها شد، تا خجالت دارم، از روی شما

مرده خاکم که او می پرورد سروی چو تو

اینکه بر چشمم، سیاه و تنگ دل یاری، ولی

کس نمی گوید حدیث سخت، در روی شما

بر نمی دارم سر از زانو، ز رشک طره ات