می رود اشکم که بوسد، خاک راهش را به چشم

می جهد چشمم همانا وقت دیدار آمد ست

جان بیمارم به استقبال آمد، تا به لب

قوتی از نو مگر، در جان بیمار آمد ست

بر لبم، جان نیز پنداری بدین کار آمد ست

زان دهان می خواهد از بهر امان، انگشتری

جان زار من که زیر لب، به زنهار آمد ست