جان زار من که زیر لب، به زنهار آمد ست

می رود اشکم که بوسد، خاک راهش را به چشم

بر لبم، جان نیز پنداری بدین کار آمد ست

زان دهان می خواهد از بهر امان، انگشتری

تا بدیدم روی خوبت را، ندیدم روز نیک

از فراقت روز برمن، چون شب تار آمد ست

بی تو گرمی خورده ام، در سینه ام خون بسته است