از فراقت روز برمن، چون شب تار آمد ست

زان دهان می خواهد از بهر امان، انگشتری

جان زار من که زیر لب، به زنهار آمد ست

تا بدیدم روی خوبت را، ندیدم روز نیک

بی تو گرمی خورده ام، در سینه ام خون بسته است

بی تو گر گل چیده ام، در دیده ام خار آمد ست

گر نسیمی زان طرف، بر من گذاری کرده ست