تا بدیدم روی خوبت را، ندیدم روز نیک

بر لبم، جان نیز پنداری بدین کار آمد ست

زان دهان می خواهد از بهر امان، انگشتری

جان زار من که زیر لب، به زنهار آمد ست

از فراقت روز برمن، چون شب تار آمد ست

بی تو گرمی خورده ام، در سینه ام خون بسته است

بی تو گر گل چیده ام، در دیده ام خار آمد ست