جان به رشوت می دهم، باشد که بگشاید، نقاب

تا نفس می آیدش، جان می دهد بر بوی دوست

دوست را هر دو جهان، گر چه هوا دارند و من

دوستر می دارم، از هر دو جهان یک موی دوست

چون کنم نتوان به جانی باز کردن روی دوست

منصب سکان دولت گوی خوبی می زند

آن سر صاحب سعادت کوکه گردد کوی دوست