آن سر صاحب سعادت کوکه گردد کوی دوست

جان به رشوت می دهم، باشد که بگشاید، نقاب

چون کنم نتوان به جانی باز کردن روی دوست

منصب سکان دولت گوی خوبی می زند

یار، در میدان دولت خانه وصلم، چو نیست

می کنم آمد شدی، پیش سگان کوی دوست

دوست دشمن پرور است ای دوستان تدبیر چیست