می کنم آمد شدی، پیش سگان کوی دوست

منصب سکان دولت گوی خوبی می زند

آن سر صاحب سعادت کوکه گردد کوی دوست

یار، در میدان دولت خانه وصلم، چو نیست

دوست دشمن پرور است ای دوستان تدبیر چیست

خوی او این است و من خو کرده ام با خوی دوست

ور به زورم می کشد یا می کشد، او حاکم است