نیک می ماند، دریغا ماه نو پیوسته نیست

آب خوبی و لطافت، تا به جویش می رود

دفتر حسن فلک را یک ورق، ناشسته نیست

شکل ماه نو، خم ابروی او را، راستی

گردن شیران، به رو به بازی آرد، در کمند

طره اش کز بند و قیدش، هیچ صیدی، خسته نیست

مشک را سودای زلفش، خون به جوش آورده است