طره اش کز بند و قیدش، هیچ صیدی، خسته نیست

شکل ماه نو، خم ابروی او را، راستی

نیک می ماند، دریغا ماه نو پیوسته نیست

گردن شیران، به رو به بازی آرد، در کمند

مشک را سودای زلفش، خون به جوش آورده است

بی سبب خون جگر، در ناف آهو بسته نیست

راستی از سر و قدش، طرفه تر در چشم من