مشک را سودای زلفش، خون به جوش آورده است

نیک می ماند، دریغا ماه نو پیوسته نیست

گردن شیران، به رو به بازی آرد، در کمند

طره اش کز بند و قیدش، هیچ صیدی، خسته نیست

بی سبب خون جگر، در ناف آهو بسته نیست

راستی از سر و قدش، طرفه تر در چشم من

هیچ شمشادی، به طرف جویباری رسته نیست