دوش گفتم که غمت، جان مرا داد به باد

چشم با ما و نظر، با دگران می دارد

زیر لب می دهم وعده، که کامت بدهم

غالب آن است که ما را به زبان، می دارد

گفت ای ساده، هنوزت غم جان می دارد

رایگان، چون سر و زر در قدمش، می بازم

سر چرا بر من شوریده، گران می دارد؟