بر بوی آنکه لطف تو دامن بگسترد

گر لاله با عذار تو شوخی کند و را

معذور دار! کز سبکی باد می برد

چون مجمر از درون نفس گرم می زنم

بگریست زار مردم چشم من از غمش

لیکن چه سود؟ که غم مردم نمی خورد

دین می کنم فدای سر زلف کافرت