بگریست زار مردم چشم من از غمش

معذور دار! کز سبکی باد می برد

چون مجمر از درون نفس گرم می زنم

بر بوی آنکه لطف تو دامن بگسترد

لیکن چه سود؟ که غم مردم نمی خورد

دین می کنم فدای سر زلف کافرت

گر زلف کافر تو بدین سر در آورد