لیکن چه سود؟ که غم مردم نمی خورد

چون مجمر از درون نفس گرم می زنم

بر بوی آنکه لطف تو دامن بگسترد

بگریست زار مردم چشم من از غمش

دین می کنم فدای سر زلف کافرت

گر زلف کافر تو بدین سر در آورد

گفتم: به خون دل به کف آرم وصال تو