صبا مگر ز سر خاک من غبار برد

فتاده ایم به شهری غریب و یاری نیست

که قصه ای ز فقیری به شهریار برد

من آن نیم که توانم بدان دیار شدن

تو اختیار منی از جهانیان و جهان

در آن هوس که ز دست من اختیار برد

غلام ساقی لعل توام که چاره من