غلام ساقی لعل توام که چاره من

صبا مگر ز سر خاک من غبار برد

تو اختیار منی از جهانیان و جهان

در آن هوس که ز دست من اختیار برد

به جرعه می نوشین خوشگوار برد

بیار ساقی از آن می که می پرستان را

دمی به کار بدارد، دمی ز کار برد