من غرقه خجالت اشکم که پیش خلق

چشمت به خواب چشم مرا خواب می برد

زلفت به تاب جان مرا تاب می برد

چندان همی بود که مرا آب می برد

سودای ابروی تو مغان راز مصطبه

چون غمزه تو مست به محراب می برد