چندان همی بود که مرا آب می برد

چشمت به خواب چشم مرا خواب می برد

زلفت به تاب جان مرا تاب می برد

من غرقه خجالت اشکم که پیش خلق

سودای ابروی تو مغان راز مصطبه

چون غمزه تو مست به محراب می برد

امشب به دوش مجلسیان را یکان یکان