رحمتی بر اشک مردم زاد می بایست کرد

داد من یک روز می بایست دادن بعد از آن

هرچه می شایست از بیداد، می بایست کرد

اشک من از مردم چشمم بزاد آخر تو را

ای دل ای دل گفتمت: گر وصل یارت آرزوست

جان فدا کن، هر چه بادا باد می بایست کرد

صحبتش چون آینه، گر روبرو می خواستی