پیشتر زانک فراق تو زپاش اندازد

چشم فتان تو هر جا که بلا انگیزد

ای بسا سر که در آن عرصه بلاش اندازد

عاقل آن است که در پای تو اندازد سر

بوی گیسوی تو هر جا که جگر سوخته ایست

در پی قافله باد صباش اندازد

هر که را درد بینداخت، دوا چاره برد