بوی گیسوی تو هر جا که جگر سوخته ایست

ای بسا سر که در آن عرصه بلاش اندازد

عاقل آن است که در پای تو اندازد سر

پیشتر زانک فراق تو زپاش اندازد

در پی قافله باد صباش اندازد

هر که را درد بینداخت، دوا چاره برد

که برد چاره سلمان که دواش اندازد؟