هر که را درد بینداخت، دوا چاره برد

پیشتر زانک فراق تو زپاش اندازد

بوی گیسوی تو هر جا که جگر سوخته ایست

در پی قافله باد صباش اندازد

که برد چاره سلمان که دواش اندازد؟