نمی زیبد که بر جای تو باشد

چو زلف آن را که سودای تو باشد

سرش باید که در پای تو باشد

برون کردم ز دل جان را که جان را

خوشا آن دل که بیمار تو گردد

دلی را جو که جویای تو باشد

دل گم گشته ام را گر بجویی