نفس با عود زن کز یار می سوزد نمی گرید

جگر سوراخ کردندش، از آن آزار می نالد

مگر در گوش او رمزی، ز راز عشق می آید

دلش طاقت نمی آرد، ازین گفتار می نالد

مزن بادی که از هر باد نی چون یار می نالد

منال از یار خود سلمان که تشنیع است بر بلبل

اگر در راه عشق گل ز زخم خار می نالد