مزن بادی که از هر باد نی چون یار می نالد

مگر در گوش او رمزی، ز راز عشق می آید

دلش طاقت نمی آرد، ازین گفتار می نالد

نفس با عود زن کز یار می سوزد نمی گرید

منال از یار خود سلمان که تشنیع است بر بلبل

اگر در راه عشق گل ز زخم خار می نالد

دمی بر نی بزن نی زن، که دردی هست همراهش