حدیث شوق به طومار گر فرو خوانم

کسی که قصه درد مرا نمی داند

ز لوح چهره من یک به یک فرو خواند

بجان دوست که طومار سر بپیچاند

بیا که مردم چشمم سرشک گلگون را

به جست و جوی تو هر سو چو آب می راند