بجان دوست که طومار سر بپیچاند

کسی که قصه درد مرا نمی داند

ز لوح چهره من یک به یک فرو خواند

حدیث شوق به طومار گر فرو خوانم

بیا که مردم چشمم سرشک گلگون را

به جست و جوی تو هر سو چو آب می راند

نگویمت: به تو می ماند از عزیزی عمر