نگویمت: به تو می ماند از عزیزی عمر

بجان دوست که طومار سر بپیچاند

بیا که مردم چشمم سرشک گلگون را

به جست و جوی تو هر سو چو آب می راند

که عمر اگرچه عزیز است، هم نمی ماند

به آروزی خیال توام خوش آمد خواب

گر آب دیده من بر منش نشوراند