که عمر اگرچه عزیز است، هم نمی ماند

بیا که مردم چشمم سرشک گلگون را

به جست و جوی تو هر سو چو آب می راند

نگویمت: به تو می ماند از عزیزی عمر

به آروزی خیال توام خوش آمد خواب

گر آب دیده من بر منش نشوراند

به آب دیده بگردانم از جفای تو دل