به آروزی خیال توام خوش آمد خواب

به جست و جوی تو هر سو چو آب می راند

نگویمت: به تو می ماند از عزیزی عمر

که عمر اگرچه عزیز است، هم نمی ماند

گر آب دیده من بر منش نشوراند

به آب دیده بگردانم از جفای تو دل

که آب دیده من سنگ را بگرداند