به آب دیده بگردانم از جفای تو دل

که عمر اگرچه عزیز است، هم نمی ماند

به آروزی خیال توام خوش آمد خواب

گر آب دیده من بر منش نشوراند

که آب دیده من سنگ را بگرداند

گرفت دیده من آب و دل در آن آتش

که گر خیال تو آید کجاش بنشاند