ما ز رسوایی نیندیشیم، زیرا مدتی است

بازم اینک که در میان شهر، رسوا می کشند

گفته بودم: در کشم دامن ز خوبان، لیک بس

ناتوانان را به بازوی توانا می کشند

تا خط دیوانگی بر دفتر ما می کشند

می کشم هر شب به جام چشمها، دریای خون

شادی آنانکه بر یاد تو دریا می کشند