عقل و دین هر دو به عشق تو کجا می مانند

باد پایان سخن کی به صفای تو رسد؟

گر چه روز و شبشان اهل سخن می رانند

با غم عشق تو گودین برو و عقل ممان

تو ز ما فارغی و حلقه به گوشان درت

گوش امید به در، منتظر فرمانند

پای آن نیست کسی را که به کوی تو رسد