زان خسته می شود که به بالا همی رود

ما را اگر چه ساخت به خواری چو خاک راه

شکرانه می دهیم که بر ما همی رود

مسکین دلم به قامت او رفت و خسته شد

گویی چرا به منزل ما هم نمی رسند

آهم که از ثری به ثریا همی رود؟

دل قطره ای ز شبنم دریای عشق اوست