ما را اگر چه ساخت به خواری چو خاک راه

جانیست نازنین که به تنها همی رود

از زنگبار زلف پراکنده لشگری

بر خویش جمع کرده به یغما همی رود

شکرانه می دهیم که بر ما همی رود

مسکین دلم به قامت او رفت و خسته شد

زان خسته می شود که به بالا همی رود